All Posts By

Valerie Granberg

Wereldvrede begint bij broederliefde

By Omgaan met de wereld, Omgaan met mensen
‘Imagine there’s no countries, It isn’t hard to do, Nothing to kill or die for, And no religion, too, Imagine all the people living life in peace’

Zong John Lennon. Ja, leven in een wereld waarin iedereen met elkaar verbroederd is, dat klinkt mooi.  Maar…verbroederd? En zusters dan? En dieren? En de planten? Het gaat meteen al mis.

En als ik er nog langer over nadenk, vraag ik me af, is broederschap wel echt zo fantastisch? Ik moet denken aan mijn eigen broers. Ik heb er drie. Alle drie zijn ze ouder. In mijn jeugd gedroegen we ons erg gebroederlijk. Dat merkte ik vooral toen ik naar de kleuterschool ging. Die zat in hetzelfde gebouw als de lagere school waar mijn broers op zaten. Andere kinderen durfden mij niets aan te doen, want dan kwamen mijn grote broers mij te hulp. Zelfs als ik tegen een klasgenoot niet zo aardig was geweest, stonden mijn broers aan mijn kant.

Maar het gekke was, zodra er geen gemeenschappelijke vijand was, was die verbondenheid plotseling voorbij. Dan was er juist regelmatig ruzie. Later heb ik daar mijn werk van gemaakt. Met mijn jongste broer Maarten, die dus ouder is dan ik, ben ik het duo begonnen: de Gebroeders Meester.

Ik werd een keer gevraagd om voor een filosofisch café in Utrecht boeken te bespreken. Ik zat er over te denken hoe ik dat aan zou pakken en toen stelde Valerie (mijn vrouw) voor het samen met Maarten te doen: ‘Jullie zijn het vaak met elkaar oneens, en het probleem bij een boekrecensie is altijd dat je maar een mening krijgt, die erg persoonlijk is. Op deze manier krijgt het publiek de meest uiteenlopende meningen over een boek te horen en kan het zelf een oordeel vellen.’

Dat was een gouden plan, de formule sloeg aan. Er was al snel een uitgever die ons vroeg een boek te schrijven volgens hetzelfde concept. Over de geschiedenis van de filosofie. We hebben uiteindelijk vier boeken geschreven, we kregen een column in de Volkskrant. En ik moet zeggen, de samenwerking werkte ook therapeutisch. Doordat we op het podium ruzie konden maken, hoefden we dat in het echt niet meer te doen. En tenslotte was onze strijd op het podium ook uitgestreden, doordat we het steeds meer met elkaar eens werden.

Toch werpt dit verhaal over mijn broer een beetje treurig licht op broederschap. Ik moet dan denken aan een beroemd Arabisch gezegde:

‘Ik tegen mijn broers, ik en mijn broer tegen mijn neven, ik en mijn broers en mijn neven tegen het dorp, ik en mijn broers en mijn neven en het dorp tegen de wereld.

Immanuel Kant geloofde net als Lennon in wereldvrede

De Duitse filosoof Immanuel Kant (1724-1804) dacht ook al na over broederschap. Hij schreef het beroemd geworden boek Naar de eeuwige vrede, wat je met een beetje fantasie als een voorloper zou kunnen zien van John Lennons lied. Kant had heel veel vertrouwen in de mensheid en dacht dat het mogelijk was dat alle volkeren op aarde zich met elkaar zouden verbroederen en dat er dan eeuwige vrede zou komen onder de wereldburgers. Als we allemaal maar onze rede zouden gebruiken, dan kwam het wel goed.

Kant heeft van latere filosofen zoals Carl Schmitt (1888-1985) veel kritiek gekregen. Schmitt meende dat die universele verbroedering van Kant een abstract monster is. Het was volgens hem beter om te erkennen dat in de praktijk elke samenleving nu eenmaal vijanden heeft, dan er naar te streven dat alle mensen broeders worden. Want voor je het weet ben je in naam van de mensheid gruwelijke oorlogen aan het uitvechten.

En misschien moet je Schmitt ook wel een beetje gelijk geven, als je bijvoorbeeld kijkt naar de slavernij. Die werd goedgepraat met het argument dat zwarten minder redelijke vermogens bezaten dan witten, dus dat je je daarom niet met hen hoefde te verbroederen en ze zelfs wel als slaaf kon houden. Tja, wie heeft er gelijk?

Is verbroedering of verzustering van alle mensen, dieren en de rest van de organismen op de wereld mogelijk? Of kunnen we eigenlijk niet zonder een gemeenschappelijke vijand?

Misschien is het al heel wat als we ons gedrag naar die vijand toe weten te beperken tot een beetje gescheld. Zodat we verder bloedvergieten kunnen voorkomen. En dan kunnen we ons ondertussen afvragen hoe we zoveel mogelijk wezens tot onze medewezens kunnen rekenen?

Frank Meester is buitengewoon afdelingshoofd van Buro Fludo.
Hij bedenkt manieren om met behulp van de filosofie
het leven iets minder ellendig te maken.

 

Elke week versgetypte levenstips ontvangen?
Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief


Wil je meer BURO FLUDO?
Misschien is een cursus dan iets voor jou!

Je bent wat je raakt

By Meer liefde & seks, Omgaan met mensen
En daarom zong ik Black Bird

Tja, wie ben ik? Als ik me dat zo afvraag heb ik daar geen antwoord op. Kun jij makkelijk zeggen wie je bent?

Stel je ontmoet iemand op een feestje die je er heel leuk en aardig uit vindt zien, en je wilt die ander graag beter leren kennen en vooral ook laten zien wie jij ‘echt’ bent. Hoe doe je dat?

Je raakt met elkaar in gesprek en je deelt met die ander wat je aanspreekt: wat je mooi vindt, waar je blij van wordt. Je praat over een boek dat je leven veranderd heeft, een film die je aan het huilen heeft gemaakt, een sociaal onrechtvaardige situatie die je aangrijpt.

Een van de eerste keren dat ik een afspraak had met Valerie, zong en speelde ik Black Bird van de Beatles voor haar op mijn gitaar. Nu denk ik: ‘hoe kon ik zo sentimenteel zijn?’ En als ik eerlijk ben kan ik me niet voorstellen dat ik het echt heb gedaan. Maar Valerie zweert dat het echt zo gegaan is. Als het al zo was, dan was dat natuurlijk ook omdat dat liedje mij raakte, en ik hoopte dat het bij haar hetzelfde gevoel opriep. Ze bleek gelukkig net zo sentimenteel als ik.

Zoals ik voor haar speelde, liet zij mij foto’s en schilderijen zien die ze gemaakt had en van kunstenaars die ze goed vond. We deelden dingen die belangrijk voor ons waren. Ik gaf haar een boek cadeau dat ik heel mooi vond: Oblomov van de Russische schrijver Ivan Gontsjarov. Het gaat over een man die de hele dag op zijn bed blijft liggen.

Valerie bleek nogal beledigd door het cadeau, ze had de indruk dat ik het had gegeven, omdat het iets over haar zei. Toen ik beweerde dat dat echt niet zo was – eerlijk is eerlijk, ze ging in die tijd veel uit en bracht dan vaak een groot gedeelte van de dag erna in bed door – maar dat ik het gewoon een heel mooi boek vond, wilde ze dat niet aannemen, wat ik ook wel weer snap.

Later bekende ze me dat ze het nogal saai vond, maar dat durfde ze toen niet te zeggen. Nou ja, saai! Ik vind het een geweldig boek. Heel knap hoe de schrijver iemand die alleen maar op bed ligt zoveel diepgang mee kan geven. Goed, Oblomov riep bij haar dus een andere emotie op dan bij mij en dat had ik een beetje verkeerd ingeschat.

Terug naar het begin: Wie ben ik? Wie zijn wij? Ik denk dat ik nu wel een antwoord heb op deze vraag. Als je wilt laten zien wie je bent, laat je dingen zien die je raken. Je bent dus wat je raakt. 

Frank Meester is buitengewoon afdelingshoofd van Buro Fludo.
Hij bedenkt manieren om met behulp van de filosofie
het leven iets minder ellendig te maken.

 

Elke week versgetypte levenstips ontvangen?
Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief


Wil je meer BURO FLUDO?
Misschien is een cursus dan iets voor jou!