"doemeimaa un ij met maajooneze"

Mijn lagere schooltijd bracht ik door op de Vrije School in Amsterdam. De Oostenrijkse filosoof Rudolf Steiner (1861-1925) en grondlegger van het Vrijeschoolonderwijs gaat er vanuit dat kinderen niet te vroeg moeten leren lezen en schrijven. En zo kon het gebeuren dat ik er aan het eind van mijn lagere schooltijd nog niet veel van bakte, in tegenstelling tot vriendjes die op een andere lagere school zaten.

Toen ik vervolgens naar een reguliere middelbare school ging, had ik een enorme achterstand. Ik schreef de gekste dingen: ‘un ij met maajooneze’ bijvoorbeeld. Omdat ik dacht dat ik het toch niet kon, besteedde ik er ook geen aandacht aan.

Ik schaamde me er wel voor en durfde nooit zo goed iets op het bord te schrijven als de docent dat vroeg. Daarom schreef ik ook bijzonder onduidelijk, dan waren mijn fouten niet zo goed te zien.

Ik wist essen en effen zo te schrijven dat het ook zetten en vees zouden kunnen zijn. Het verschil tussen een lange ij en een korte ei was in mijn handschrift nauwelijks te zien.

Op een gegeven moment las ik voor Nederlands het boek: Tjeempie! of Liesje in luiletterland, van Rempo Campert. Dat was een verademing voor mij. Voorin stond: ‘in eigen nieuwe spelling’ en dat was direct al te zien aan de manier waarop de naam van de auteur was geschreven: niet Remco Campert, maar Remko Kampurt.

Sindsdien schreef ik boven elk proefwerk dat ik moest maken ‘in eigen nieuwe spelling’. Zo ben ik door de middelbare school gesniekt zonder dat ik goed kon spellen. Ik vond mensen die erg op spelling letten altijd maar zeurpieten. Het ging er toch om dat je elkaar begreep, hoe je het precies spelde maakte niet zoveel uit. Ik was ook een fan van de middeleeuwen, want, zo had ik op school geleerd, toen was er nog geen vaststaande spelling en schreef iedereen het zo op als hij het goed vond.

Toen ik ging studeren en vervolgens ging werken als journalist, moest ik wel wat aan mijn spelling gaan doen. Vooral toen ik hoofdredacteur werd van een tijdschrift en de eerste aflevering onder de spelfouten zat, ben ik hard aan de slag gegaan.

Ik bleek tegen mijn eigen verwachting in helemaal niet zo slecht in spelling. Ik ging ook fouten bij anderen ontdekken en begon ze zelfs te verbeteren. Toen ik die neiging bij mezelf ontdekte, moest ik gelukkig denken aan mijn eigen slechte spelling, aan mijn leerproces en vooral aan de hekel die ik had aan mensen die mij ooit verbeterden. Daarom schrijf ik nu af en toe express iets fout. Gewoon omdat het mooier is. Zoals Buro Fludo.

Frank Meester is buitengewoon afdelingshoofd van Buro Fludo.
Hij bedenkt manieren om met behulp van de filosofie
het leven iets minder ellendig te maken.

 

Elke week versgetypte levenstips ontvangen?
Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief


Wil je meer Buro Fludo?
Misschien is een cursus dan iets voor jou!